حسین تشنه جگر شد شهید .واویلا....امام.جن .بشر .شد شهید .واویلا....جگر پر ابله از تشنگی شاه.شهید.......روان ز دیده تر شد شهید واویلا......ز بی مروتی کوفیان.سنگین.دل .....امیر پاک گوهر شد شهید واویلا.....زحیله بازی کافر دلان بد باطن.....شه ستوده سیر شد .شهید .واویلا.....شهی که بهر سلوک رضای خدا .....قدم .نمود ز سر شد شهید واویلا.....مهی که بود ز عزت شفیع روز نشور .......بجای نور بصر شد شهید واویلا...... پی حمایت دل مقتدای دین.......نهاده تن به خطر .شد شهید ..واویلا.....یگانه ای که شهه چهار رکن عالم بود...... در این رباط دو در شد شهید واویلا....زعیش فانی دنیای دون شه مظلوم ....نمود قطع نظر .شد شهید واویلا...چه /باقر/از ته دل .اه سینه سوز بر ار ........که شاه تشنه جگر شد .شهید واویلا....حسینم.وای .حسینم.وای .حسین.جان.ای .بی کفن.حسین.جان.ای .تشنه لب .حسین.جان....وای زاری .زار .وای زاری .زار..حاج باقر لاهیجانی.